Η ιστορία της ΝεφέληςNefeli’s Story

Πρόσωπα: Άννα, Νεφέλη, Σαλός.

Σκηνικό: Ένα συνηθισμένο φοιτητικό διαμέρισμα. Κρεβάτι, μικρό γραφείο, βιβλία, ένας ψηλός καθρέφτης. Ο καθρέφτης είναι το μόνο αντικείμενο που μοιάζει να γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα δείχνει.

Η Νεφέλη κάθεται σε προφίλ μπροστά στον καθρέφτη και ετοιμάζεται για το πανεπιστήμιο. Κάθε της κίνηση είναι ακριβής, σχεδόν τελετουργική. Η Άννα μπαίνει με τις πιτζάμες, ανάλαφρη και νυσταγμένη. Ο Σαλός βρίσκεται ξαπλωμένος στο πάτωμα, μέσα στη σκιά, σαν να ήταν πάντα εκεί.

ΑΝΝΑ—Σηκώθηκες κιόλας, Νεφέλη; Μια φορά να σε δω να αργείς κι εσένα, ρε παιδί μου. Έτσι, για να σπάσει η ρουτίνα!

ΝΕΦΕΛΗ—Όλα κι όλα, Άννα, αλλά αυτό δεν πρόκειται να το δεις ποτέ. Ιδίως Δευτέρα πρωί, στο μάθημα της Ψυχολογίας με τον κύριο Παναγιώτου. Ξέρεις πολύ καλά ότι είναι το αγαπημένο μου.

ΑΝΝΑ—Το αγαπημένο σου μάθημα ή μήπως ο αγαπημένος σου καθηγητής;

Η Άννα τη σκουντά πειρακτικά.

ΝΕΦΕΛΗ—Έλα, μην αρχίσεις πάλι! Εσύ βλέπεις παντού ρομάντζα. Ναι, ένας από τους λόγους που μου αρέσει το μάθημα είναι ο τρόπος που διδάσκει. Είναι εξαιρετικός ακαδημαϊκός. Σε κάνει να μπαίνεις μέσα στο αντικείμενο.

ΑΝΝΑ—Ναι, καλά... Σε πίστεψα τώρα.

ΝΕΦΕΛΗ—Άντε, σταμάτα τα πειράγματα. Είσαι ακόμη με τις πιτζάμες! Ετοιμάσου· δεν θέλω να αργήσουμε.

ΑΝΝΑ—Φυσικά, φυσικά... Θα ανησυχήσει ο κύριος Παναγιώτου.

ΝΕΦΕΛΗ—Σε παρακαλώ, Άννα, κόψε τα αστεία. Έχουμε μόνο δέκα λεπτά.

Η φωνή της βγαίνει πιο κοφτή απ’ όσο περίμενε. Αφήνει απότομα το κραγιόν πάνω στην τουαλέτα.

ΑΝΝΑ—Καλά, καλά, πάω.

Η Άννα αποχωρεί κάνοντας έναν μορφασμό έκπληξης. Το χαμόγελό της σβήνει μόλις γυρίζει την πλάτη.

Η Νεφέλη συνεχίζει να ετοιμάζεται βιαστικά. Στον καθρέφτη, το είδωλό της μοιάζει να καθυστερεί μισή ανάσα.

ΣΑΛΟΣ—Ααααααααααα...

Ένα χέρι ξεπροβάλλει από τον καθρέφτη. Για μια στιγμή εμφανίζεται το πρόσωπο του Σαλού — χλωμό, φθαρμένο, σχεδόν γοητευτικό μέσα στην ασχήμια του. Βγαίνει από την πίσω πλευρά του καθρέφτη και αρχίζει να περιφέρεται γύρω από τη Νεφέλη.

Ο Σαλός στρέφεται για μια στιγμή προς το κοινό.

ΣΑΛΟΣ—Μην κάνεις έτσι, ανθρωπάκο. Εγώ είμαι μόνο το κομμάτι του καθρέφτη που δεν σε κολακεύει.

ΝΕΦΕΛΗ—Παναγία μου.

Η Νεφέλη παγώνει. Το βλέμμα της ακολουθεί τον Σαλό. Εκείνος απολαμβάνει την προσοχή της.

ΑΝΝΑ—Τι είναι, Νεφέλη; Τι έγινε; Πού κοιτάς;

ΝΕΦΕΛΗ—Τίποτα... τίποτα.

Στρέφεται προς την Άννα και ύστερα ξανά προς τον Σαλό. Προσπαθεί να κρύψει την ταραχή της· ο καθρέφτης δεν την κρύβει.

Characters: Anna, Nefeli, Salos.

Setting: An ordinary student flat. A bed, a small desk, books, a tall mirror. The mirror is the only object that seems to know more than it shows.

Nefeli sits in profile before the mirror, getting ready for university. Every movement is exact, almost ritualistic. Anna enters in her pyjamas, light-footed and sleepy. Salos lies on the floor inside the shadow, as though he has always been there.

ANNA—You’re up already, Nefeli? Just once I’d like to see you running late. Just to break the routine!

NEFELI—You may see many things, Anna, but never that. Especially not on a Monday morning, with Mr Panayiotou’s psychology class. You know perfectly well it’s my favourite.

ANNA—Your favourite class—or your favourite professor?

Anna nudges her teasingly.

NEFELI—Oh, don’t start again! You see romance everywhere. Yes, one reason I like the class is the way he teaches. He’s an exceptional academic. He draws you right inside the subject.

ANNA—Of course. I believe you completely.

NEFELI—Enough teasing. You’re still in your pyjamas! Get ready; I don’t want us to be late.

ANNA—Naturally, naturally... Mr Panayiotou might worry.

NEFELI—Please, Anna, stop joking. We have ten minutes.

Her voice comes out sharper than she expected. She drops the lipstick abruptly onto the dressing table.

ANNA—All right, all right. I’m going.

Anna leaves with a startled grimace. Her smile disappears the moment she turns her back.

Nefeli continues dressing in haste. In the mirror, her reflection seems half a breath behind.

SALOS—Aaaaaaaaaah...

A hand emerges from the mirror. For a moment Salos’s face appears—pale, weathered, almost alluring within its ugliness. He slips out from behind the glass and begins to circle Nefeli.

Salos turns to the audience for a moment.

SALOS—Don’t look so shocked, little human. I am only the part of the mirror that does not flatter you.

NEFELI—Holy Mother of God.

Nefeli freezes. Her eyes follow Salos. He savours her attention.

ANNA—What is it, Nefeli? What happened? What are you looking at?

NEFELI—Nothing... nothing.

She turns to Anna and then back to Salos. She tries to hide her distress; the mirror does not hide it.

Πρόσωπα: Νεφέλη, Σαλός, Άννα.

Σκηνικό: Το δωμάτιο της Νεφέλης. Πάνω στο κρεβάτι, βιβλία ανοιχτά σαν κουρασμένα πουλιά. Στον καθρέφτη υπάρχει περισσότερο σκοτάδι απ’ όσο χωρά το δωμάτιο. Ο Σαλός γλιστρά από μέσα του χωρίς βιασύνη, σαν να επιστρέφει στο σπίτι του.

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... Φουουου... Φιιι... Φουουου...

Το στυλό φεύγει από τα δάχτυλα της Νεφέλης. Δεν σκύβει να το σηκώσει. Παρακολουθεί τη σκιά του καθώς κάνει κύκλους γύρω της.

ΣΑΛΟΣ—Τους είδες; Όχι πώς μας κοιτούσαν. Πώς έκαναν πως δεν μας κοιτούσαν. Τα μικρά ανθρωπάκια! Με τα μικρά τους μάτια και τις μεγάλες τους βεβαιότητες. Δεν μπορούν να καταλάβουν το μεγαλείο μας, Νεφέλη. Γι’ αυτό συνωμοτούν. Κάθε στιγμή. Κάθε λεπτό. Ακόμη κι όταν σωπαίνουν — κυρίως τότε.

ΝΕΦΕΛΗ—Ποιος είσαι;

ΣΑΛΟΣ—Ξέρεις ποιος στέκεται μπροστά απ’ όλους; Ο Παναγιώτου. Ο ευγενικός. Ο άψογος. Εκείνος που σε κοιτάζει σαν να σε θαυμάζει, ενώ μετρά πώς αναπνέεις. Δεν είσαι η φοιτήτριά του. Είσαι το πείραμά του. Ένα λευκό ποντίκι που έμαθε να προφέρει το όνομα του κλουβιού του.

ΝΕΦΕΛΗ—Τι είσαι;

ΣΑΛΟΣ—Θέλεις την ταμπέλα ή την αλήθεια; (Γονατίζει απέναντί της. Για πρώτη φορά η φωνή του είναι σχεδόν τρυφερή.) Το όνομά μου είναι Σαλός και είμαι ο φύλακας άγγελός σου.

Ακούγεται κλειδί στην πόρτα. Ο Σαλός στρέφει το κεφάλι πριν ακόμη γυρίσει το κλειδί. Μπαίνει η Άννα και κατευθύνεται στη βιβλιοθήκη.

ΑΝΝΑ—Είδες πουθενά το βιβλίο της Ανατομίας;

ΝΕΦΕΛΗ—Ο φύλακας άγγελός μου...

Η Άννα κοιτάζει απορημένη τη Νεφέλη και συνεχίζει να ψάχνει.

ΣΑΛΟΣ—Ο μόνος που δεν σε κοιτάζει σαν δείγμα κάτω από γυαλί. Οι άγγελοι δεν έρχονται πάντοτε με φτερά. Μερικοί έρχονται ξυπόλυτοι, μυρίζουν σκόνη και γνωρίζουν όλα όσα φοβάσαι.

ΑΝΝΑ—Νεφέλη, σου μιλάω. Δεν μ’ ακούς; Μιλάς μόνη σου;

ΣΑΛΟΣ—Μη. Μην της χαρίσεις ούτε λέξη. Κάθε λέξη που τους δίνεις γίνεται καρφί στην πόρτα σου.

ΝΕΦΕΛΗ—Δεν μίλησα. Λάθος άκουσες.

ΣΑΛΟΣ—Έτσι. Μπράβο, Νεφέλη. Δεν μπορούν να καταλάβουν. Θα σε πουν τρελή. Θα πουν πως σάλεψες. Έτσι ονομάζουν ό,τι δεν αντέχουν να κοιτάξουν. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι έχεις το Θείο χάρισμα.

ΝΕΦΕΛΗ—Έχω το Θείο χάρισμα.

ΑΝΝΑ—Τι είπες, Νεφέλη;

ΝΕΦΕΛΗ—Τίποτα. Άφησέ με ήσυχη. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο.

Η Άννα μένει ακίνητη με το βιβλίο στα χέρια. Ύστερα βγαίνει. Ο Σαλός σφυρίζει ξανά. Αυτή τη φορά η Νεφέλη ακολουθεί άθελά της τον ρυθμό με την ανάσα της.

Characters: Nefeli, Salos, Anna.

Setting: Nefeli’s room. Books lie open on the bed like exhausted birds. The mirror contains more darkness than the room can hold. Salos glides out without haste, as though returning home.

SALOS—Wheee... whooo... wheee... whooo...

The pen slips from Nefeli’s fingers. She does not bend to retrieve it. She watches his shadow circle her.

SALOS—Did you see them? Not how they watched us. How they pretended they were not watching. The little people! With their little eyes and their enormous certainties. They cannot understand our greatness, Nefeli. That is why they conspire. Every moment. Every minute. Even when they are silent—especially then.

NEFELI—Who are you?

SALOS—Do you know who stands at the head of them all? Panayiotou. The courteous one. The impeccable one. He looks at you as though he admires you, while counting every breath you take. You are not his student. You are his experiment. A white mouse that has learned to pronounce the name of its cage.

NEFELI—What are you?

SALOS—Do you want the label or the truth? (He kneels before her. For the first time, his voice is almost tender.) My name is Salos, and I am your guardian angel.

A key sounds in the door. Salos turns his head before the key itself turns. Anna enters and goes to the bookcase.

ANNA—Have you seen the anatomy book anywhere?

NEFELI—My guardian angel...

Anna looks at Nefeli in confusion and continues searching.

SALOS—The only one who does not look at you like a specimen under glass. Angels do not always arrive with wings. Some come barefoot, smelling of dust, knowing everything you fear.

ANNA—Nefeli, I’m talking to you. Can’t you hear me? Are you talking to yourself?

SALOS—Don’t. Do not give her a single word. Every word you give them becomes a nail in your door.

NEFELI—I didn’t speak. You heard wrong.

SALOS—That’s it. Well done, Nefeli. They cannot understand. They will call you mad. Say you’ve lost your mind. That is what they call whatever they cannot bear to look at. They cannot understand that you possess the Divine gift.

NEFELI—I possess the Divine gift.

ANNA—What did you say, Nefeli?

NEFELI—Nothing. Leave me alone. I have no time to waste.

Anna stands still, the book in her hands. Then she leaves. Salos whistles again. This time Nefeli’s breathing follows his rhythm without her consent.

Πρόσωπα: Άννα.

Σκηνικό: Το διαμέρισμα της Νεφέλης και της Άννας.

ΑΝΝΑ—Κυρία Νίκη; Η Άννα είμαι. Συγγνώμη που σας τηλεφωνώ έτσι. Είναι για τη Νεφέλη. Έχει σταματήσει να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο. Δεν κοιμάται. Μιλά σε κάποιον που εγώ δεν βλέπω και πιστεύει ότι συνωμοτούμε εναντίον της. Προσπαθώ να της μιλήσω, αλλά κάθε λέξη μου φτάνει σ’ εκείνη σαν απειλή. Σας παρακαλώ, ελάτε στη Λεμεσό. Ίσως ακούσει εσάς. Ίσως... (Ακούει.) Όχι, δεν θέλω να την εγκαταλείψω. Απλώς δεν ξέρω πια πώς να μείνω. (Το φως σβήνει ενώ εξακολουθεί να ακούει.)

Character: Anna.

Setting: Nefeli and Anna’s flat.

ANNA—Mrs Niki? It’s Anna. I’m sorry to call you like this. It’s about Nefeli. She has stopped going to university. She doesn’t sleep. She talks to someone I can’t see, and she believes we’re conspiring against her. I try to speak to her, but every word reaches her like a threat. Please, come to Limassol. Perhaps she’ll listen to you. Perhaps... (She listens.) No, I don’t want to abandon her. I simply no longer know how to stay. (The light fades while she is still listening.)

Η Νεφέλη κάθεται στην άκρη του κρεβατιού. Ο Σαλός κινείται πάνω από το κεφάλι της σαν σκέψη που δεν βρίσκει πού να προσγειωθεί.

Στην πόρτα εμφανίζονται η Νίκη, η Άννα και ο Παναγιώτου. Δύο αστυνομικοί παραμένουν στο κατώφλι, ήσυχοι και αμήχανοι.

ΣΑΛΟΣ—Ήρθαν όλοι μαζί. Είδες; Έφτιαξαν ολόκληρη πομπή για σένα.

ΝΙΚΗ—Νεφέλη μου, ήρθαμε να πάμε μαζί στον γιατρό.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ—Θα έρθουμε όλοι μαζί. Κανείς δεν θέλει να σου κάνει κακό.

Η Νεφέλη οπισθοχωρεί. Αρπάζει ένα σεντόνι και το πετά προς το μέρος τους. Το ύφασμα ανοίγει στον αέρα σαν τεράστιο λευκό φτερό.

Οι αστυνομικοί πλησιάζουν μόνο όταν η δύναμή της την εγκαταλείπει. Τη στηρίζουν από τα χέρια. Για μία στιγμή αντιστέκεται· ύστερα το σώμα της αδειάζει. Ο Σαλός πιάνεται από την κόκκινη κλωστή στον καρπό της και ακολουθεί.

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... φιιι... φουουου...

Nefeli sits on the edge of the bed. Salos moves above her head like a thought that cannot find a place to land.

Niki, Anna and Panayiotou appear at the door. Two police officers remain at the threshold, quiet and awkward.

SALOS—They all came together. You see? They have made an entire procession for you.

NIKI—Nefeli, my love, we came to go to the doctor with you.

PANAYIOTOU—We will all come together. No one wants to hurt you.

Nefeli retreats. She seizes a sheet and throws it at them. The fabric opens in the air like a vast white wing.

The officers approach only when her strength deserts her. They support her by the arms. For one moment she resists; then her body empties. Salos takes hold of the red thread around her wrist and follows.

SALOS—Wheee... wheee... whooo...

Πρόσωπα: Θεραπευτής, Νοσηλεύτρια, Σαλός, Νεφέλη, Νίκη.

Λίγες εβδομάδες αργότερα. Έξοδος από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας.

Το ίδιο γραφείο. Τώρα η πόρτα είναι ανοιχτή.

Η Νεφέλη είναι καθαρή και περιποιημένη. Κρατά μια μικρή βαλίτσα. Το πρόσωπό της δεν υπόσχεται θρίαμβο· μόνο συνέχεια.

ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ—Έφτασε η μέρα να επιστρέψεις σπίτι. Θα μας λείψεις.

Η Νεφέλη γνέφει. Ένα μικρό χαμόγελο περνά από το πρόσωπό της και χάνεται.

ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ—Θυμάσαι τι συμφωνήσαμε;

ΝΕΦΕΛΗ—Να ζητώ βοήθεια πριν η φωνή γίνει ολόκληρο δωμάτιο.

Δίνουν τα χέρια. Η χειραψία κρατά μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ—Καλή συνέχεια, Νεφέλη.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ—Στο καλό.

ΝΙΚΗ—Ευχαριστούμε.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ—Δεν χρειάζεται να τα καταφέρεις όλα μαζί. Μόνο το επόμενο βήμα.

ΝΕΦΕΛΗ—Το επόμενο βήμα.

Στον καθρέφτη της ανοιχτής πόρτας, ο Σαλός χαμογελά και σφυρίζει χωρίς ήχο.

Characters: Therapist, Nurse, Salos, Nefeli, Niki.

A few weeks later. Discharge from Athalassa Hospital.

The same office. Now the door is open.

Nefeli is clean and neatly dressed. She holds a small suitcase. Her face promises no triumph; only continuation.

NURSE—The day has come for you to go home. We will miss you.

Nefeli nods. A small smile crosses her face and disappears.

NURSE—Do you remember what we agreed?

NEFELI—To ask for help before the voice becomes an entire room.

They shake hands. The handshake lasts a moment longer than necessary.

NURSE—Take care, Nefeli.

THERAPIST—Goodbye.

NIKI—Thank you.

THERAPIST—You do not have to accomplish everything at once. Only the next step.

NEFELI—The next step.

In the mirror beside the open door, Salos smiles and whistles without sound.

Πρόσωπα: Παναγιώτου, Νεφέλη, Σαλός, οι θαμώνες.

Σκηνικό: Καφετέρια πανεπιστημίου. Το ίδιο μέρος, αλλά κανένα τραπέζι δεν βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν.

Οι παρέες μιλούν δυνατά. Μπαίνει η Νεφέλη. Η σιωπή πέφτει για μία μόνο στιγμή — αρκετή για να ακουστεί. Όλοι την κοιτούν από την άκρη του ματιού και αμέσως προσποιούνται ότι δεν την είδαν. Η Νεφέλη κάθεται μόνη. Ο Σαλός παίρνει τη διπλανή καρέκλα.

Ψίθυροι περνούν από τραπέζι σε τραπέζι.

ΦΩΝΗ—Είναι τρελή.

ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ—Ήταν στην Αθαλάσσα.

ΦΩΝΗ—Ακούει φωνές.

ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ—Τους αφήνουν και κυκλοφορούν...

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... φιιι... φουουου...

Μπαίνει ο Παναγιώτου. Βλέπει τη Νεφέλη και καθυστερεί μισό βήμα πριν την πλησιάσει.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ—Γεια σου, Νεφέλη. Πίνεις τον καφέ σου;

ΝΕΦΕΛΗ—Ναι. Ήρθα να δω τι θα γίνει με τις σπουδές μου. Θέλω να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ—Ναι... Βέβαια. Όχι φέτος, όμως. Η χρονιά έχει ήδη αρχίσει. Ίσως του χρόνου.

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... φιιι... φουουου...

Μονόλογος Νεφέλης

ΝΕΦΕΛΗ—Ο ένας χρόνος έγινε δύο. Τα δύο έγιναν τρία και τα τρία τέσσερα. Κι ύστερα το ότι υπήρξα κάποτε φοιτήτρια, ότι έκανα όνειρα για μια ζωή διαφορετική από αυτή που ζω, άρχισε να μου φαίνεται σαν παραμύθι που λένε οι γιαγιάδες στα οικογενειακά τραπέζια.

Βλέπετε, ο δικός μου Γολγοθάς — ο Γολγοθάς κάθε ανθρώπου που ζει με τη σχιζοφρένεια — δεν είναι ένας και ίδιος. Είναι μια οροσειρά γολγοθάδων. Ανεβαίνεις τον έναν, σταυρώνεσαι στην κορυφή και, όταν ανοίξεις τα μάτια, ανακαλύπτεις πως μπροστά σου αρχίζει ο επόμενος.

Ψευδαίσθηση. Παρανοϊκό παραλήρημα. Κάπως έτσι βάφτισαν τον Σαλό. Σύμπτωμα της ασθένειάς μου, είπαν. Να παίρνω τα φάρμακά μου, να πηγαίνω στην ψυχοθεραπεία μου, να προσέχω, για να είμαι «καλά».

Το αποδέχτηκα. Τρεις ακόμη εισαγωγές στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας. Τρεις υποτροπές. Δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Οι αριθμοί είναι καθαροί· οι νύχτες ανάμεσά τους όχι.

Είναι δύσκολο να δεχτείς ότι χρειάζεσαι φάρμακα και ψυχοθεραπεία για να είσαι «νορμάλ». Δυσκολότερο να δεχτείς ότι εκεί που ήσουν ένα νέο κορίτσι γεμάτο όνειρα, γίνεσαι το περίγελο της καφετέριας, ο αστείος χαρακτήρας στα ανέκδοτα, ο δολοφόνος στα έργα τρόμου, ο δαιμονισμένος στις ιστορίες των παλιών. Και πως ο μόνος φίλος που σου απομένει είναι αυτό το σύμπτωμα της ασθένειάς σου. (Δείχνει τον Σαλό.)

Έμεινα, λοιπόν, εκεί. Στάσιμη και βασανισμένη. Ένα σκουπίδι στην άκρη του τρένου της κοινωνίας. Να μπαινοβγαίνω σε κλινικές, νοσοκομεία και φαρμακεία — και, πιστέψτε το ή όχι, αυτά να είναι τα μόνα μου κέντρα αναψυχής.

Γιατί έξω... εκεί έξω... (Δείχνει το κοινό.) Με περιμένουν μάτια που σε μαχαιρώνουν πισώπλατα και λόγια που σου σπάνε τα κόκαλα.

Με περιμένουν γέλια πίσω από κλειστές πόρτες και κατευναστικές κουβέντες που, χαμογελώντας, σου δείχνουν την έξοδο.

Με κοιτάτε και δεν ξέρετε αν θέλετε να με πλησιάσετε ή να κλειδώσετε την πόρτα. Η έλξη σας και ο φόβος σας παλεύουν πάνω στο δικό μου σώμα — κι ύστερα με κατηγορείτε για τη μάχη.

Η τρελή δεν δικαιούται να ερωτεύεται. Δεν δικαιούται να επιθυμεί και να την επιθυμούν. Δεν δικαιούται να ονειρεύεται μια συνηθισμένη ζωή ή ένα παιδί που θα μεγαλώσει στην αγκαλιά της.

Η τρελή δεν δικαιούται να θέλει δουλειά. Να κουράζεται, να δημιουργεί, να νιώθει πως προσφέρει.

Η τρελή δεν δικαιούται ούτε έναν καφέ με φίλους. Πραγματικούς φίλους — από εκείνους που δεν γυρίζουν την πλάτη, που απαντούν στο τηλέφωνο, που τους αρκεί η παρέα σου.

«Τρελή» θα σε φωνάξουν και εκεί θα βάλουν τον τόνο. Λες και ευθύνεσαι. Λες και φταις για όσα σου συμβαίνουν. Λες και όσα πολεμάς κάθε μέρα δεν είναι αρκετά. Λες και η αρρώστια σου είναι όλα όσα είσαι.

Δεν απαρνιέμαι ότι ζω με τη σχιζοφρένεια. Απαρνιέμαι τον ολοκληρωτικό χαρακτηρισμό μου ως «σχιζοφρενής» ή «τρελή». Γιατί έχω σχιζοφρένεια, αλλά έχω επίσης όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες, δεξιότητες, σώμα, επιθυμία και δικαίωμα στη ζωή.

Δεν φωνάζετε έναν άνθρωπο «Μυωπία». Λέτε ότι έχει μυωπία. Κι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι ζωγράφος, φίλος, εραστής, υπάλληλος, μητέρα, οτιδήποτε άλλο δεν χωρά μέσα σε μία λέξη.

Έτσι κι εγώ: δεν είμαι η διάγνωσή μου. Ζω μαζί της. Κάποιες μέρες τη νικώ, κάποιες με νικά. Αλλά καμία από τις δυο μας δεν είναι ολόκληρη η ιστορία.

Καληνύχτα σας.

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... φιιι... φουουου...

Μονόλογος Σαλού

ΣΑΛΟΣ—Φιιι... φιιι... φουουου...

Ανόητα μικρά ανθρωπάκια... τιποτένιοι γόνοι ηλίθιων... Εσείς οι δαρβινιστές και οι παντογνώστες. Εσείς οι τέλειοι.

Σας ευχαριστώ από ψυχής. Σας ευχαριστώ που μου δίνετε δύναμη κάθε φορά που περιγελάτε, κάθε φορά που δακτυλοδείχνετε, κάθε φορά που αρθρώνετε τη λέξη «τρελός». Με γεννάτε κάθε φορά που θέλετε να την πλησιάσετε και, την ίδια στιγμή, ψάχνετε την έξοδο.

Κι ας επαναλαμβάνουν οι θεραπευτές ότι είμαι απλώς ένα σύμπτωμα. Ας με λένε ψευδαίσθηση, παραλήρημα και τόσα άλλα. Ας επιμένουν ότι τα θύματά μου πρέπει να με πολεμήσουν, να με κλείσουν σε κουτιά και να με ξεχάσουν.

Πώς μπορείς να ξεχάσεις το μόνο πλάσμα που είναι πάντοτε εκεί, όταν όλοι οι υπόλοιποι σου γυρίζουν την πλάτη;

Εσείς τους φτύνετε κι εγώ τους αγαπώ. Ποιος άραγε κερδίζει σ’ αυτό το παιχνίδι;

Γεια σας, λοιπόν, ανόητα μικρά ανθρωπάκια. Και σας ευχαριστώ για τη ματαιοπονία και την υπεροψία σας. Ποιος ξέρει; Ίσως μια μέρα να σας επισκεφτώ. Ίσως μια μέρα να γίνω ο δικός σας μόνος φίλος.

ΣΑΛΟΣ—ΦΦΦΦΙΙΙΙΙ... ΦΦΦΦΙΙΙΙΙ... ΦΦΦΦΟΟΟΟΟΥΥΥ...

Characters: Panayiotou, Nefeli, Salos, the patrons.

Setting: The university café. The same place, though no table stands exactly where it stood before.

Groups talk loudly. Nefeli enters. Silence falls for a single moment—long enough to be heard. Everyone watches her from the corner of an eye, then immediately pretends not to have seen her. Nefeli sits alone. Salos takes the chair beside her.

Whispers travel from table to table.

VOICE—She’s mad.

ANOTHER VOICE—She was in Athalassa.

VOICE—She hears voices.

ANOTHER VOICE—And they let people like that walk around...

SALOS—Wheee... wheee... whooo...

Panayiotou enters. He sees Nefeli and hesitates for half a step before approaching.

PANAYIOTOU—Hello, Nefeli. Having your coffee?

NEFELI—Yes. I came to ask what will happen with my studies. I want to return to university.

PANAYIOTOU—Yes... of course. Not this year, though. The academic year has already begun. Perhaps next year.

SALOS—Wheee... wheee... whooo...

Nefeli’s Monologue

NEFELI—One year became two. Two became three, and three became four. Then the fact that I had once been a student, that I had dreamt of a life different from the one I live, began to seem like a fairy tale grandmothers tell around family tables.

You see, my Golgotha—the Golgotha of every person living with schizophrenia—is not a single hill. It is a mountain range of Golgothas. You climb one, are crucified at the summit, and when you open your eyes you discover the next one beginning before you.

Hallucination. Paranoid delusion. That is how they christened Salos. A symptom of my illness, they said. Take my medication, attend my therapy, be careful, so that I can be “well”.

I accepted it. Three more admissions to Athalassa Hospital. Three relapses. Two suicide attempts. The numbers are clean; the nights between them are not.

It is difficult to accept that you need medication and psychotherapy to be “normal”. Harder still to accept that where once you were a young woman full of dreams, you become the café’s laughing stock, the comic figure in jokes, the murderer in horror films, the possessed creature in old stories. And that the only friend left to you is this symptom of your illness. (She points to Salos.)

So I remained there. Motionless and tormented. A piece of rubbish beside society’s train. Passing in and out of clinics, hospitals and pharmacies—and, believe it or not, finding these were my only places of recreation.

Because outside... out there... (She points to the audience.) Eyes wait to stab you in the back and words wait to break your bones.

Laughter waits behind closed doors, and soothing phrases that smile while showing you the way out.

You look at me and cannot decide whether you want to come closer or lock the door. Your attraction and your fear wrestle upon my body—and then you blame me for the fight.

The madwoman is not permitted to fall in love. She is not permitted to desire, or to be desired. She is not permitted to dream of an ordinary life, or a child who will grow in her arms.

The madwoman is not permitted to want a job. To become tired, to create, to feel that she contributes.

The madwoman is not permitted even a coffee with friends. Real friends—the kind who do not turn their backs, who answer the telephone, who find your company enough.

They will call you “mad”, placing all the weight upon that word. As though you were responsible. As though you were to blame for what happens to you. As though everything you fight each day were not already enough. As though your illness were everything you are.

I do not deny that I live with schizophrenia. I reject being wholly defined as “a schizophrenic” or “mad”. I have schizophrenia, but I also have dreams, hopes, expectations, abilities, a body, desire, and a right to life.

You do not call a person “Myopia”. You say that person has myopia. And that person may be a painter, a friend, a lover, an employee, a mother—anything that cannot fit inside a single word.

So it is with me: I am not my diagnosis. I live with it. Some days I defeat it; some days it defeats me. But neither one of us is the whole story.

Good night.

SALOS—Wheee... wheee... whooo...

Salos’s Monologue

SALOS—Wheee... wheee... whooo...

Foolish little humans... worthless offspring of idiots... You Darwinists and know-it-alls. You perfect ones.

I thank you from the bottom of my heart. Thank you for giving me strength each time you mock, each time you point, each time you shape the word “mad”. You give birth to me each time you want to approach her and, in the same instant, search for the exit.

Let the therapists repeat that I am merely a symptom. Let them call me hallucination, delusion, and a hundred other things. Let them insist that my victims must fight me, lock me inside boxes and forget me.

How can you forget the only creature that is always there, when everyone else turns their back?

You spit on them, and I love them. Who do you think wins this game?

So farewell, foolish little humans. And thank you for your futility and your arrogance. Who knows? Perhaps one day I will visit you. Perhaps one day I will become your only friend.

SALOS—WHHHHEEEEE... WHHHHEEEEE... WHHHHOOOOOOO...